'T is bijna zo ver.

Overmorgen om vijf na zes 's avonds zal m'n vliegtuig opstijgen, samen met 2 andere meisjes en een jongen is het dan zo ver. Naar het schijnt zijn de vliegtuiten heel sjiek en heb ik een schermpje in het zeteltje voor me liggen; Ik heb nog nooit met een vliegtuig gevlogen dus die rit zal ook een verrijking op zich zijn.

Werchter was heel tof, (uiteindelijk ben ik ook zaterdag gegaan) Muse was echt HET hoogtepunt en superschitterend, kben er nog steeds van aan het nagenieten :-). Jammer genoeg kon Ellen de zaterdag niet meer meekomen omdat haar ribben gekneusd waren door de mensenmassa bij Muse, maar dapper als we zijn wouden we niet vertrekken, niet nu we er zo lang hadden gewacht en 'gekampeerd' om lekker in het voorste vak (links) te staan en zo lang naar die ene sessie hadden uitgekeken. Wie weet hoe lang het nu weer duurt eer dat we Muse te zien krijgen, tussen de vorige keer dat ik hen zag en nu was welgeteld twee jaar. Misschien komen ze naar Maleisië? Dat zou werkelijk zalig zijn!!!
Mama kon uiteindelijk ook niet meer mee omdat ze nog niet genoeg gerecupereerd was van een onverwachte ziekenhuisopname met een operatie tot gevolg, maar uiteindelijk is alles goedgekomen met haar hoor ... Dat vond ik dus erg spijtig dat Mama er vrijdag niet bij was en Ellen zaterdag; maar ik heb me nog erg goed geamuseerd met de mensen van mijn klas.

Morgenochtend wordt het erg vroeg opstaan, want om twintig voor negen gaan we aan het toelatingsexamen voor (tand)arts deel nemen. Ik heb vandaag nog goed proberen te leren en met een goede dosis geluk zal ik er geraken hoop ik, want het simulatie examen was eigenlijk rotslecht gegaan, :p. Maarja, we zullen zien, maandag de 10e kan ik mijn gegevens raadplegen via het internet, rarara wie weet het het eerste, ik of mama en de rest?


Voor ik het vergeet, het dossier van mijn gastgezin is vandaag aangekomen.
Op de foto zien ze er allemaal vriendelijk uit, ze staan er op in traditionele kledij en heel netjes enzo ... Mijn gastvader draagt een onderscheiding, ik vermoedt van zijn status als schooldirecteur.
Ik denk dat het toffe mensen zijn waar ik een goede band mee ga kunnen opbouwen.
De school waar ik naartoe zal gaan telt een kleine tweeduizend leerlingen, enorm veel dus!!! De school biedt veel faciliteiten aan zoals verschillende sporten maar ook verschillende clubs enzo, er zijn ook veel richtingen te volgen.

Onze gaststudente wordt geentje meer uit Venezuela maar Leena uit Finland.

Ik voel me erg opgelaten voor het vertrek van het grote avontuur, maar het lijkt zo onreëel omdat het tot nu toe al een groot avontuur is geweest met alles in orde te brengen. Eerst mama overtuigen, toen het dossier in orde maken, toen de weekends ...
Allemaal erg spannend!
Maar toch heb ik een beetje schrik dat alles erg veranderd zal zijn bij mijn terugkeer. Op men de kinderen thuis en mama zal ik nog altijd even fel kunnen rekenen en op mijn vrienden ook. Maar toch is er ergens die angst dat het niet zo is ook al weet ik dat ik daar niet aan mag twijfelen. Ik denk dat het komt doordat er een paar in Leuven zullen gaan verderstuderen, de meeste hier, en iedereen zal zijn eigen vriendenkring gaan opbouwen en zal een nieuw leven beginnen ... En tja we zullen wel zien, alles wijst zich uiteindelijk zelf uit en komt op de één of andere manier op zijn pootjes terecht dus ik heb er genoeg vertrouwen in.

Ik weet dat ik iedereen erg, maar dan ook heel erg zal missen en het ga u allemaal echt goed veel moed en succes en ...

Ik ga proberen om morgen of woensdagochtend nog rap de foto van mijn gezin te uploaden en ik zal zeker laten weten hoe het ingangsexamen is geweest.

Au revoir!!!!!! Een veeeeel succes het komende jaar, geen zorgen ik red me wel :):p:)